Imię:Shelefi
Rasa:Elf
Wiek:180 lat.
Wygląd:Bystre, zielone oczy, wysoki, biała karnacja skóry, lśniące włosy sięgające ramion.Na sobie lekka, skórzana zbroja, długi łuk zawieszony na plecach, magiczny miecz o niebieskim kolorze uczepiony pasa, długie, elfie uszy.
Znaki Szczególne:Liczne szramy i rany na twarzy i całym ciele, w szczególności na plecach...
Cechy Charakteru:Shelefi, jak każdy elf jest bystry, oraz spostrzegawczy.Sam jest spokojny, często przesiaduje pod drzewem i rozmyśla.W czasie walki ze spokojem obmyśla każde posunięcie.Czasami jest porywczy, chociaż nie zdarza mu się to zbyt często.Szybko nawiązuje nowe przyjaźnie, szczególnie, kiedy przesiaduje w karczmie, w jakimś ludzkim mieście.Zazwyczaj są to przelotne znajomości, które kończą się wraz z brakiem alkoholu.Shelefi posiada jednak prawdziwych przyjaciół na których może liczyć.
Historia:Shelefi od dzieciństwa żył z innymi elfami w lesie.Ze swoimi towarzyszami prowadził spokojne życie.W wieku 45 lat zaczął uczyć się używać łuku i broni białej.Sielskie życie przerwał jednak atak krasnoludów, rozbójników, którzy zabili całą jego rodzinę, oraz przyjaciół.Z niewiadomych powodów, jako jedyny Shelefi został wzięty na tortury.Po wielu latach udręk, został wypuszczony.Elf postanowił żyć w stolicy ludzi jako najemnik.Nienawiść do krasnolódów jednak została i nigdy nie wygasła.

Klasa: zaklinacz
Rasa: półdrow
Wygląd: długie srebrne włosy; oczy także srebrne; ciemnoszara skóra; wysoki (~180cm); jak na półelfa dość dobrze zbudowany; długa czarno-srebrno-biała peleryna jako jedyna część mojego ubioru prócz czarnych skórzanych spodni i tak samo czarnych butów; na klatce piersiowej obszerny tatuaż;

pochodzenie nieznane; przeszłość nieznana; nieco powyżej 20 lat; charakter przywódcy; nie kieruje sie zadnymi zasadami; nienawidzi paladynów;

Imię: Yoh
Klasa: Wojownik
Rasa: Półelf
Wygląd: wysoki (185~ cm.), dobrze zbudowany, klatka piersiowa budzi podziw nawet wśród orków i innych stworów, które mają świetną muskulaturę. Brązowe włosy, zielone oczy, na lewym poliku blizna, pamiątka po kocie, z którym Yoh się nie lubił. Yoh nosi lekki skórzany pancerz, który nie ogranicza jego swobody ruchów. Na plecach ma pochwę, w którym trzyma swój długi miecz, najcenniejsza rzecz, jaką posiada. Przy pasie ma przymocowany mieszek z pieniędzmi. Sakiewka świeci, ale nie złotem, jeno pustkami, bo Yoh to biedak...
Przeszłość: chciałoby się rzec - typowy przeciętniak. Ojciec rolnik, matka wieśniaczka, a on - prosty chłopak, którego przyszłość jest ściśle powiązana z łopatą i grabiami, a być może i z końskim łajnem. Razem z rodzicami przez 21 lat mieszkał na wsi. Ale razu pewnego ojczym wysłał go do miasta, dał pieniądze i zlecił ważną misję - iść do kowala i kupić u niego dwa sierpy. Yoh nie lubił wcielać się w rolę chłopca na posyłki, ale tym razem jakoś szczególnie nie oponował. W drodze do miasta z lasu wypadł dziki jeleń, który w oczach miał mord i staranował biednego półelfa, który nieprzytomny leżał na środku ścieżki. Na szczęście okoliczna ludność była bardzo pomocna - szybko odciążono go z balastu złota na sierpy i tym samym sprawiono, że po odzyskaniu przytomności nie musiał tyle dźwigać. Biedak był tak zawstydzony całym tym zajściem, że już nigdy nie wrócił do swojej wsi. Skorzystał z pierwszej lepszej okazji, przyłączył się do grupki wędrowców, która zmierzała do jednego z wielu miast handlowych, i zaczął pisać nowy rozdział swojego życia, który został zatytułowany "Ja jako oberżysta". Ale i w karczmie długo miejsca nie zagrzał. Znudziło mu się takie życie, zapragnął przygód. Za pieniądze, które zarobił w karczmie, kupił sobie długi miecz. Przy jego pomocy zastraszył płatnerza, ukradł mu skórzany pancerz i ruszył tam, gdzie oczy poniosły, do miasta portowego, gdzie zaciągnął się na służbę na statku. Na morzu nauczył się walczyć i pić. Bogatszy o te doświadczenia postanowił zostać najemnikiem, najlepszym na całym świecie, bo Yoh to ambitny chłopak. I tak to się zaczęło..

Imię: Bolue
Klasa: Barbarzyńca
Rasa: Niziołek
Wygląd: Ubrany jest w zbiór skór i łachman przypominających ubiór orków. Za pazuchą nosi toporek. Wygląd ma typowego niziołka w średnim wieku - pyzata twarz, brązowe kręcone włosy, włochate stopy. Wyróżniają go tylko bystre, małe, zielone oczy. No i szeroki uśmiech. Bardzo szeroki.
Pochodzenie: Koczownicze plemię niziołków z północy.
Historia: Jego plemię mieszkało na tych samych terenach co pewne plemię orków i z tego powodu ciągle musiało uciekać. Bolue już od małego chciał z nimi walczyć, był jednak powstrzymywany przez swoich pobratymców. Gdy wydoroślał, udało mu się wreszcie wyrwać i zaszarżował w stronę orków uzbrojony w kij. Obił kilka jąder biorąc przeciwników z zaskoczenia, został jednak złapany przez wielkiego orka który podniósł go do ust by przegryźć mu szyję. Po chwili ork padł na ziemię z na wpół odgryzioną głową. Niziołek został w końcu złapany i zabrany do obozu orków. Ich plemię miało zasadę że każdy kto pokona najlepszego wśród nich, będzie mógł się do nich przyłączyć, o ile będzie chciał. Zagryziony spełniał warunki a wódz orków przekonał Bolue do przyłączenia się wierząc że będzie on pełnił rolę szpiega (poza tym, niziołek umiał trochę pisać i czytać, co też wydało się wodzowi przydatne). Tej samej nocy Bolue zagryzł wszystkich orków gdy ci spali. Gdy wrócił do swoich czekało go rozczarowanie, jego plemię również trzymało się zasad z których jedna tępiła zabójstwa sąsiadów (a orkowie polowali na ich i robili z nich gulasz od niepamiętnych czasów więc zasłużyli na miano sąsiadów). Pozwolono mu zostać na noc do następnego dnia kiedy to miano wygonić go z plemienia. W nocy Bolue upewnił się że wszyscy śpią i poodgryzał im głowy. Potem wyruszył na północ w poszukiwaniu jakiegoś plemienia orków które będzie wystarczająco bezwzględne i nie będzie się kierowało głupimi zasadami. O tym etapie swojego życia Bolue opowiada niechętnie, mówi tylko że stracił szacunek do orków. Teraz wyruszył w bardziej cywilizowane rejony mając nadzieję że odnajdzie tam to czego szuka.
Lubi: Krew, dobrą walkę i pijatykę, gryźć.
Nie lubi: Zasad, mięczaków, sentymentów, uczuć, rodzinnych wartości.
Słabość: Kocha niemowlaki. Jeść.

Imię: Isaf
Klasa: Wojownik
Wygląd: Wzrostem dorównuję zwykłemu, dorosłemu mężczyźnie i jestem dobrze zbudowany. Krótko ostrzyżone czarne włosy kontrastują z jasną cerą. Przekrzywiony nos i szrama na policzku to nieciekawe pamiątki z pracy. Zazwyczaj noszę buty z cholewami, ciemne spodnie i mocną kurtkę ze skóry z ćwiekowanymi rękawicami. Gdy wyruszam w zimniejsze miejsca biorę ze sobą stary, zgniłozielony płaszcz z kapturem i herbem mojego kraju na przedzie.
Historia: Wiele lat pracowałem dla króla i armii Swarnachu - pewnie nie znasz, to odległe państwo. Byłem łowczym królewskim. Gdy dostawałem rozkaz wyruszałem i robiłem co do mnie należy. Ale zawsze według swojego własnego kodeksu postępowania. Nie, nie widzę powodów by ci o tym opowiedzieć. Kontynuująć... Człowiek, potwór, co za różnica, prawda? Nie miałem rodziny, mój zawód temu nie sprzyja. Jedynie kilku przyjaciół z którymi mocno się związałem zostawiłem za sobą po wyjeździe. Ale co się tyczy mojej pracy - wszystko byłoby dobrze, gdyby nie pewien wiedźmin. Połasił się trochę, skorzystał z pomocy swoich znajomych, po czym okazało się, że potrafi wykonać moją pracę lepiej i taniej. Też mi dowalili. Jak można lepiej zabijać? Żeby więcej krwi się lało? Nie rozumiem. W każdym razie nie miałem czego już tam szukać. Zrozumiałem, że wyrzucenie zasłużonego żołnierza dla jakiegoś włóczykija to jakieś skur... Nieważne. Wyruszyłem ze Swarnachu i znalazłem się tutaj, mając jedynie broń i stary płaszcz herbowy przypominający to, że kiedyś było dobrze, tam, w domu.
Osobowość: honorowy.
Lubi: dobry alkohol
Nie lubi: wiedźminów
Inne: małomówny, zgorzkniały