[BEZ KLIMATU] Pomysły, sugestie, scenariusze do sesji.

[Liado]

W tym temacie chciałbym abyście zamieszczali wszelakie pomysły dot. sesji RPG.

MAgiczne przedmioty, kreatury, bohaterowie, scenariusze a może i nawet własne zasady usprawniające rozgrywkę.

Może zamieścicie tutaj charakterystykę swych postaci? Ich biografię, cechy, ekwipunek, umiejętności itd.

Proszę żeby zawsze zaznaczać o którym systemie (mile widziane systemy inne od DnD ;p) traktuje post i proszę trzymać się mechaniki danego systemu.
Dzięki temu MG będą mogli zastosować wasze pomysły we własnych sesjach.

PS: Tylko nie ujawniajcie scenariuszy przygotowanych do rozegrania na kanale lub forum.

[Rayza]

Może dodać opcje Elfiego łucznika? i wyjaśnić nowym [np:mnie] pewne skróty? jak "DND"?

[Dragon-Fly]

Dungeons and Dragons... ;|||

[Lynx]

Moja postać
Imię :Eithene,
Rasa :elfka
Wygląd :wysoka , brunetka, ciemne, niemalże czarne oczy, 95 lat,
Charakter: Samotnik,Uparta, Nieufna, Mściwa,
Profesja : Mag
Zawód : Najemnik(Morderca)
Wiara : Vecna
Charakter : Praworządny zły,
Ulubiona broń : Sztylet
Biografia (Moze mi nie wyjsc, robie to pierwszy raz ):

W młodości elfka była taka sama jak wszyscy jej rówieśnicy , dopiero ten dzień tak ją zmienił , sprawił że stała się tym kim jest.
Eithene Shannara po ukończeniu studiów czarodziejstwa wracała do swego ukochanego Lothran. Nie widziała swoich bliskich od bardzo długiego czasu więc bardzo cieszyła się że wreszcie ich spotka. Gdy w końcu dotarła do swego domu spotkało ją ogromne rozczarowanie, tego widoku nie zapomni do końca życia. Wszystkie budynki były zrównane z ziemią , wszędzie leżały martwe, zmasakrowane Ciała elfów. Elfka pobiegła najszybciej jak mogła do swego domu mając nadzieje że widok jaki tam zastanie będzie inny niż ten w centrum zniszczonej wioski. Jej nadzieje okazały się płonne, jej rodzinny dom został spalony a na podwórzu zwłoki jej rodziny zostały ułożone na stosie i spalone. Eithene pogrzebała swoich bliskich , przeszukała wioske w poszukiwaniu wszystkich przedmiotów które mogły jej sie przydać i wyruszyła przed siebie. Wiedziała że z jej obecnymi zdolnościami nie ma szans na zemste, musiała solidnie trenować oraz zarobić wiele pieniędzy na zwerbowanie ludzi aby pokonać bande rozbójników która napadła Lothran.
W czasie swojej wędrówki elfka poznała człowieka imieniem Balrog, kapłana Vecny. Po dokładniejszym poznaniu kapłan zaproponował jej prace jako najemnik. Po dłuższym zastanowieniu Eithene zgodziła się na tą propozycje ponieważ jej zapas finansowy już prawie się skonczył, oprócz tego uważała że może być to dla niej dobry trening. Jej pierwszym zleceniem okazało się zabójstwo jakiegoś podrzędnego kapłana, nie zadawalało to elfki która zawsze miała wysokie aspiracje więc postanowiła załawić sprawe jak najszybciej. Mimo
że ta misja na początku nie podobała jej się sam moment zabijania bardzo ją podnieciło. Wtedy odkryła jaki jest jej sens życia, tak naprawde zyła po to aby
mordować dla jej Boga Vency, sprawa zemsty zostałą zepchnięta na 2 plan.

uff koniec )

[Rayza]

Imię: Deidara,ale znany jako Dei
rasa:Elf?
klasa : łucznik? [proponuje dodać tą klasę do tej sesji]
wygląd: krótkie ciemne włosy,wysoki,szczupły,
resztę potem dodam xp..

[Dragon-Fly]

2UP: Nie lubię takich samotników-ciot, ale jest dobrze : )
UP: Od kiedy to elfy są tak agresywne w stosunku do paladynów? ;<

[Rayza]

gdzie ty zauważyłeś agresje? ja tylko odmówiłem twojemu wyzwaniu,twierdząc ze nie będę poj. sie w karczmie...bo znajde nową

[Dragon-Fly]

Obrażasz gościa, więc Cię wyzywam. I nie uciekniesz mi, znajdę Cię, bo tak mi dopomoże Pan!

[Rayza]

ale na ścianie karczmy był napis ze karczma jest dla 18+ lat...

[Rothes]

Oryginalnie napisane przez Lynx

Biografia (Moze mi nie wyjsc, robie to pierwszy raz ):

Nie będę się czepiał stylu, bo akurat on nie jest tu najważniejszy... biografia niesamowicie płytka, a sam motyw zniszczenia rodzinnych okolic przez nieznanych sprawców oklepany aż do granic dobrego smaku. Nie przejmuj się jednak... od czegoś trzeba w końcu zacząć. Praktyka czyni mistrza.

[Dragon-Fly]

Oryginalnie napisane przez Rothes

Nie będę się czepiał stylu, bo akurat on nie jest tu najważniejszy... biografia niesamowicie płytka, a sam motyw zniszczenia rodzinnych okolic przez nieznanych sprawców oklepany aż do granic dobrego smaku. Nie przejmuj się jednak... od czegoś trzeba w końcu zacząć. Praktyka czyni mistrza.

Ha, Rothes ma takie zdanie, jak ja /o/

2UP: Nie pisało tak ; /

[Rayza]

ale ta sesja nie bazuje na jakimś wyobrażeniu wiec,nikt nie powiedział ze nie było tej tabliczki

[Dragon-Fly]

Oryginalnie napisane przez Rayza

ale ta sesja nie bazuje na jakimś wyobrażeniu wiec,nikt nie powiedział ze nie było tej tabliczki

Ta konwersacja to był taki dźołk, ju noł ;<.

[Rayza]

wiem,ale ja to nazywam mini-sesja rpg bo tak fajniej i tak bardziej przypomina

[Levi]

A może zrobimy coś związanego z neuroshima ?
Wizja tamtego świata i klimat odpowiadają mi nawet lepiej niż d&d
Dorzucę jakąś postać w weekend jak dokopię się do podręcznika

[Yoh Asakura]

No ja też pierwszy raz, nie śmiać się...
Moja postać
Imię: Yoh (no co ?)
Rasa: półelf
Wygląd: Wzrost około 185 cm., dobrze zbudowany, włosy brązowe, jednak niektórzy twierdzą, że to ciemny blond, oczy są koloru niebiesko-zielonego, zmęczona życiem twarz, która rzadko kiedy okazuje jakiekolwiek emocje, na owej twarzy znajduje się parę blizn.
Charakter: Introwertyk, nieufny, bardzo lojalny, niemściwy, podejrzliwy.
Profesja: Wojownik
Zawód: Aktualnie brak
Wiara: Niewierzący (chyba można, co ?)
Charakter: Neutralny
Ulubiona broń: Długi miecz
Biografia (tak samo jak u Lynksa, piszę po raz pierwszy, więc proszę, i to bardzo, o wyrozumiałość):
Już od najmłodszych lat zdawał sobie sprawę z tego, że nie pasował do reszty społeczeństwa, w którym żył. Jego towarzysze byli roześmianymi osobami, wesołymi, gadatliwymi, żywotnymi, on zaś był milczkiem, typem obserwatora-flegmatyka, który wszystko robił powoli, nigdy nigdzie mu się nie śpieszyło. Nie lubił rozmawiać, wolał słuchać tego, co inni mają do powiedzenia. Pomimo tego, że ludzie uważali go za wyalienowanego dziwaka, to często zwracali się do niego po pomoc, a on nigdy nie potrafił odmówić. Z czasem takie życie zaczęło go zleksza męczyć, coraz bardziej czuł się odizolowany od rodziny, od znajomych, od wszystkich ludzi i nieludzi wokół. Razu pewnego nadarzyła się okazja ku temu, by raz na zawsze odejść z tego zadupia. Przez miasto przechodziła armia. Yoh postanowił się zaciągnąć, był zdesperowany, pragnął tylko opuścić to miejsce, a przy dogodnej sytuacji zdezerterować i poszukać cichego miejsca, w którym mógłby przemyśleć swą przyszłość, i w którym mógłby podszkolić się w walce mieczem, by później z powodzeniem szukać przygód. Gdy dowódca wojska zauważył jego gabaryty fizyczne, nie miał nic przeciwko wcieleniu go do swej miriady. Jednak już na wstępie okazało się, że jednak jest poważna przeszkoda - charakter Yoha. Nie słuchał poleceń. Rozkazy odbijały się, spływały po nim, nic sobie z nich nie robił. Dowódca postawił mu ultimatum - albo zmienia swoją mentalność, albo po wsze czasy będzie tu tkwił. Wybór nie był wcale tak oczywisty, jak mogłoby się wydawać. Jednak wóz albo przewóz, musiał to przeboleć. To była jego chwila, jego szansa, jego okazja do ucieczki, do wyzwolenia, nie mógł jej zaprzepaścić. I nie zrobił tego.
Jego pożegnanie z mieszkańcami było krótkie. Jedno, krótkie "żegnajcie" i już półelf maszeruje wraz z ludźmi. Gdzie ? Tego nie wiedział. Nawet nie spytał. To nie było teraz ważne. W końcu i tak po góra 4 dniach chciał zdezerterować. Jednak jego plany zostały pokrzyżowane -
na maszerujący legion przypuściła szturm horda rozjuszonych ogrów. To była masakra. Przetrwali tylko ci, którzy mieli na tyle oleju w głowie, by uciec. Yoh był jednym z nich. Biegł, biegł ile sił w nogach, nie wiadomo kiedy znalazł się w lesie. Zagubiony, sam, głodny, spragniony, ledwo żywy. Powoli tracąc nadzieję, szedł przed siebie, aż w końcu natknął się na mała osadę elfów. Ich zwiadowcy szybko go znaleźli i pojmali, ale gdy wysłuchali jego historii, wcielili go do swego społeczeństwa. Z deszczu pod rynnę, chciałoby się rzec, z zadupia na zadupie. Jednak ta osoba była trochę inna niż reszta - tutaj szkolono w walce mieczem. Czy to dar boży dla niewierzącego półelfa ? Tutaj mógł nauczyć się władać orężem. I w tamtej chwili tego właśnie pragnął, toteż zamieszkał tam. Tkwił w przysiółku przez parę lat, aż uznał, że jest wystarczająco zahartowany i dojrzały, by stać się poszukiwaczem przygód. Dostał mapę okolicy, długi, jednoręczny miecz, skórzany kaftan, wygodne buty, rękawice, mieszek ze złotem i błogosławieństwo elfa, który rządził wioską. I wyruszył, by szukać przygód, a tych miało w jego życiu nie zabraknąć...


Grafomańskie, i to bardzo, ale nie mogłem niczego lepszego wymyślić. Nie śmiać się ;x

[Lynx]

Oryginalnie napisane przez Yoh Asakura

No ja też pierwszy raz, nie śmiać się...
Moja postać
Imię: Yoh (no co ?)
Rasa: półelf
Wygląd: Wzrost około 185 cm., dobrze zbudowany, włosy brązowe, jednak niektórzy twierdzą, że to ciemny blond, oczy są koloru niebiesko-zielonego, zmęczona życiem twarz, która rzadko kiedy okazuje jakiekolwiek emocje, na owej twarzy znajduje się parę blizn.
Charakter: Introwertyk, nieufny, bardzo lojalny, niemściwy, podejrzliwy.
Profesja: Wojownik
Zawód: Aktualnie brak
Wiara: Niewierzący (chyba można, co ?)
Charakter: Neutralny
Ulubiona broń: Długi miecz
Biografia (tak samo jak u Lynksa, piszę po raz pierwszy, więc proszę, i to bardzo, o wyrozumiałość):
Już od najmłodszych lat zdawał sobie sprawę z tego, że nie pasował do reszty społeczeństwa, w którym żył. Jego towarzysze byli roześmianymi osobami, wesołymi, gadatliwymi, żywotnymi, on zaś był milczkiem, typem obserwatora-flegmatyka, który wszystko robił powoli, nigdy nigdzie mu się nie śpieszyło. Nie lubił rozmawiać, wolał słuchać tego, co inni mają do powiedzenia. Pomimo tego, że ludzie uważali go za wyalienowanego dziwaka, to często zwracali się do niego po pomoc, a on nigdy nie potrafił odmówić. Z czasem takie życie zaczęło go zleksza męczyć, coraz bardziej czuł się odizolowany od rodziny, od znajomych, od wszystkich ludzi i nieludzi wokół. Razu pewnego nadarzyła się okazja ku temu, by raz na zawsze odejść z tego zadupia. Przez miasto przechodziła armia. Yoh postanowił się zaciągnąć, był zdesperowany, pragnął tylko opuścić to miejsce, a przy dogodnej sytuacji zdezerterować i poszukać cichego miejsca, w którym mógłby przemyśleć swą przyszłość, i w którym mógłby podszkolić się w walce mieczem, by później z powodzeniem szukać przygód. Gdy dowódca wojska zauważył jego gabaryty fizyczne, nie miał nic przeciwko wcieleniu go do swej miriady. Jednak już na wstępie okazało się, że jednak jest poważna przeszkoda - charakter Yoha. Nie słuchał poleceń. Rozkazy odbijały się, spływały po nim, nic sobie z nich nie robił. Dowódca postawił mu ultimatum - albo zmienia swoją mentalność, albo po wsze czasy będzie tu tkwił. Wybór nie był wcale tak oczywisty, jak mogłoby się wydawać. Jednak wóz albo przewóz, musiał to przeboleć. To była jego chwila, jego szansa, jego okazja do ucieczki, do wyzwolenia, nie mógł jej zaprzepaścić. I nie zrobił tego.
Jego pożegnanie z mieszkańcami było krótkie. Jedno, krótkie "żegnajcie" i już półelf maszeruje wraz z ludźmi. Gdzie ? Tego nie wiedział. Nawet nie spytał. To nie było teraz ważne. W końcu i tak po góra 4 dniach chciał zdezerterować. Jednak jego plany zostały pokrzyżowane -
na maszerujący legion przypuściła szturm horda rozjuszonych ogrów. To była masakra. Przetrwali tylko ci, którzy mieli na tyle oleju w głowie, by uciec. Yoh był jednym z nich. Biegł, biegł ile sił w nogach, nie wiadomo kiedy znalazł się w lesie. Zagubiony, sam, głodny, spragniony, ledwo żywy. Powoli tracąc nadzieję, szedł przed siebie, aż w końcu natknął się na mała osadę elfów. Ich zwiadowcy szybko go znaleźli i pojmali, ale gdy wysłuchali jego historii, wcielili go do swego społeczeństwa. Z deszczu pod rynnę, chciałoby się rzec, z zadupia na zadupie. Jednak ta osoba była trochę inna niż reszta - tutaj szkolono w walce mieczem. Czy to dar boży dla niewierzącego półelfa ? Tutaj mógł nauczyć się władać orężem. I w tamtej chwili tego właśnie pragnął, toteż zamieszkał tam. Tkwił w przysiółku przez parę lat, aż uznał, że jest wystarczająco zahartowany i dojrzały, by stać się poszukiwaczem przygód. Dostał mapę okolicy, długi, jednoręczny miecz, skórzany kaftan, wygodne buty, rękawice, mieszek ze złotem i błogosławieństwo elfa, który rządził wioską. I wyruszył, by szukać przygód, a tych miało w jego życiu nie zabraknąć...


Grafomańskie, i to bardzo, ale nie mogłem niczego lepszego wymyślić. Nie śmiać się ;x

jak dla mnie to to sporo lepsze od mojego =D

[Dragon-Fly]

Oryginalnie napisane przez Yoh Asakura

No ja też pierwszy raz, nie śmiać się...
Moja postać
Imię: Yoh (no co ?)
Rasa: półelf
Wygląd: Wzrost około 185 cm., dobrze zbudowany, włosy brązowe, jednak niektórzy twierdzą, że to ciemny blond, oczy są koloru niebiesko-zielonego, zmęczona życiem twarz, która rzadko kiedy okazuje jakiekolwiek emocje, na owej twarzy znajduje się parę blizn.
Charakter: Introwertyk, nieufny, bardzo lojalny, niemściwy, podejrzliwy.
Profesja: Wojownik
Zawód: Aktualnie brak
Wiara: Niewierzący (chyba można, co ?)
Charakter: Neutralny
Ulubiona broń: Długi miecz
Biografia (tak samo jak u Lynksa, piszę po raz pierwszy, więc proszę, i to bardzo, o wyrozumiałość):
Już od najmłodszych lat zdawał sobie sprawę z tego, że nie pasował do reszty społeczeństwa, w którym żył. Jego towarzysze byli roześmianymi osobami, wesołymi, gadatliwymi, żywotnymi, on zaś był milczkiem, typem obserwatora-flegmatyka, który wszystko robił powoli, nigdy nigdzie mu się nie śpieszyło. Nie lubił rozmawiać, wolał słuchać tego, co inni mają do powiedzenia. Pomimo tego, że ludzie uważali go za wyalienowanego dziwaka, to często zwracali się do niego po pomoc, a on nigdy nie potrafił odmówić. Z czasem takie życie zaczęło go zleksza męczyć, coraz bardziej czuł się odizolowany od rodziny, od znajomych, od wszystkich ludzi i nieludzi wokół. Razu pewnego nadarzyła się okazja ku temu, by raz na zawsze odejść z tego zadupia. Przez miasto przechodziła armia. Yoh postanowił się zaciągnąć, był zdesperowany, pragnął tylko opuścić to miejsce, a przy dogodnej sytuacji zdezerterować i poszukać cichego miejsca, w którym mógłby przemyśleć swą przyszłość, i w którym mógłby podszkolić się w walce mieczem, by później z powodzeniem szukać przygód. Gdy dowódca wojska zauważył jego gabaryty fizyczne, nie miał nic przeciwko wcieleniu go do swej miriady. Jednak już na wstępie okazało się, że jednak jest poważna przeszkoda - charakter Yoha. Nie słuchał poleceń. Rozkazy odbijały się, spływały po nim, nic sobie z nich nie robił. Dowódca postawił mu ultimatum - albo zmienia swoją mentalność, albo po wsze czasy będzie tu tkwił. Wybór nie był wcale tak oczywisty, jak mogłoby się wydawać. Jednak wóz albo przewóz, musiał to przeboleć. To była jego chwila, jego szansa, jego okazja do ucieczki, do wyzwolenia, nie mógł jej zaprzepaścić. I nie zrobił tego.
Jego pożegnanie z mieszkańcami było krótkie. Jedno, krótkie "żegnajcie" i już półelf maszeruje wraz z ludźmi. Gdzie ? Tego nie wiedział. Nawet nie spytał. To nie było teraz ważne. W końcu i tak po góra 4 dniach chciał zdezerterować. Jednak jego plany zostały pokrzyżowane -
na maszerujący legion przypuściła szturm horda rozjuszonych ogrów. To była masakra. Przetrwali tylko ci, którzy mieli na tyle oleju w głowie, by uciec. Yoh był jednym z nich. Biegł, biegł ile sił w nogach, nie wiadomo kiedy znalazł się w lesie. Zagubiony, sam, głodny, spragniony, ledwo żywy. Powoli tracąc nadzieję, szedł przed siebie, aż w końcu natknął się na mała osadę elfów. Ich zwiadowcy szybko go znaleźli i pojmali, ale gdy wysłuchali jego historii, wcielili go do swego społeczeństwa. Z deszczu pod rynnę, chciałoby się rzec, z zadupia na zadupie. Jednak ta osoba była trochę inna niż reszta - tutaj szkolono w walce mieczem. Czy to dar boży dla niewierzącego półelfa ? Tutaj mógł nauczyć się władać orężem. I w tamtej chwili tego właśnie pragnął, toteż zamieszkał tam. Tkwił w przysiółku przez parę lat, aż uznał, że jest wystarczająco zahartowany i dojrzały, by stać się poszukiwaczem przygód. Dostał mapę okolicy, długi, jednoręczny miecz, skórzany kaftan, wygodne buty, rękawice, mieszek ze złotem i błogosławieństwo elfa, który rządził wioską. I wyruszył, by szukać przygód, a tych miało w jego życiu nie zabraknąć...


Grafomańskie, i to bardzo, ale nie mogłem niczego lepszego wymyślić. Nie śmiać się ;x

Kolejny kuźwa "fajny samotnik"... Zróbcie jakąś fajną historię! Nie, wy musicie ciągle się bawić w ostatnjego smoqa! Sry, że tak ostro... Zróbcie oryginalną/ciekawą historię : (. Ale rozpisałeś się nieźle : D.

[Yoh Asakura]

Co nadal nie zmienia faktu, że aż kipi grafomanią.

Kolejny kuźwa "fajny samotnik"... Zróbcie jakąś fajną historię! Nie, wy musicie ciągle się bawić w ostatnjego smoqa! Sry, że tak ostro... Zróbcie oryginalną/ciekawą historię : (. Ale rozpisałeś się nieźle : D.

Jaki ostatni smok, jak półelf. Nie moja wina, że preferuję takie opowiastki, po prostu taka postać mi najlepiej pasuje. Introwertyczny półelf, który lubi być sam, bo tak mu wygodnie, ale jak ktoś się przypałęta do jego boku, to ok, nie ma sprawy, a zostań.

[Dragon-Fly]

Tak kurczę. To jest nudne. Połowa ludzi robi takie historie. Poza tym Twój półelf odbiega znacznie od normy. Tacy super uber samotnicy są w sesjach najgorsi. Czy to nie może być normalny półelf, z własnymi problemami, dążący do jakiegoś celu? Czy to nie może być niziołek - stolarz, który ma problem z finansami? Czy to nie może być krasnolud kapłan, który penetruje grobowce i ma wstręt do orków? Ja wiem, wydaje Ci się, że Cię atakuję... Ale nie o to mi chodzi. Chce wybić z głowy głupi nawyk robienia jakiegoś "lone wolf'a".
Zaraz wam pokażę, jak wygląda prezentacja "normalnego", przeciętnego półelfa : P. Ofc to nie zmienia faktu, że się napracowałeś i wyobraźnię masz dużą. To jest wielki plus. Ale proszę - więcej luzu.